आज फेरि

त्रिभुवन अन्तर्राष्ट्रिय विमानस्थल रोइरहेको छ।

उसका भित्ताहरूले

हजारौँ बिदाइका आवाजहरू थामेका छन्।

आमाका आँसु,

बुबाका काँपेका हात,

बहिनीका मौन सिस्काहरू,

र प्रेमिकाका अधुरा सपनाहरू,

सबै रनवेको धुलोसँग मिसिएका छन्।

विमान उड्छ…

तर उड्दैन केवल एउटा जहाज।

उड्छन् गाउँका सपनाहरू।

उड्छ खेतका हरिया बाला।

उड्छ आमाको सहारा।

उड्छ बुबाको बुढेसकालको भरोसा।

उड्छ नेपालको एउटा उज्यालो भविष्य।

हिजोसम्म

आफ्नो देश बनाउने सपना देखेका ती युवाहरू,

आज आफ्नै देशबाट

आफ्नो सपना बचाउन भागिरहेका छन्।

कति विडम्बना!

हिमाल अडिग छ,

नदीहरू अझै बगिरहेका छन्,

माटो उस्तै उर्वर छ,

तर आफ्नै देशका युवाहरूका लागि

यहाँ भविष्य बाँझो बन्दै गएको छ।

राजनीतिले

आश्वासनका महल बनायो,

तर रोजगारीका ढोकाहरू कहिल्यै खोलेन।

भाषणहरू अग्लिँदै गए,

तर युवाहरूका निधारमा बेरोजगारीको रेखा

झन् गहिरिँदै गयो।

आज एउटा आमा भन्छिन्,

“छोरा, धेरै पैसा नपठाए पनि हुन्छ…

बरु एकपटक घर फर्केर मलाई ‘आमा’ भनेर बोलाइदेऊ।”

तर…

त्यो “आमा” शब्दभन्दा

डलर महँगो बनाइदिएको छ परिस्थितिले।

बुबाले मुस्कुराउने अभिनय गर्छन्।

भित्रभित्रै उनी जान्दछन्,

अब दशैँको टीका

भिडियो कलबाट लगाइनेछ।

तिहारका दियोहरू

मोबाइलको स्क्रिनमा मात्र बल्नेछन्।

र गाउँको बाटो…

त्यो बाटो फेरि पनि

छोराको पाइलाको आवाज पर्खिरहनेछ।

नेपाल !

तिमीले आखिर कति सपना बेच्ने ?

कति आमाका काख रित्याउने ?

कति बुबाका काँध झुकाउने ?

कति युवाहरूलाई

आफ्नै माटोसँग पराइ बनाउने ?

देश छोड्ने ती युवाहरू

देशद्रोही होइनन्।

उनीहरू त

आफ्ना आमाबुबाको औषधि खोजिरहेका छन्,

बहिनीको पढाइ खोजिरहेका छन्,

घरको चुल्होमा आगो निभ्न नदिने संघर्ष खोजिरहेका छन्।

र अन्त्यमा…

विमान आकाशमा सानो बिन्दु बन्छ।

एउटी आमा

अझै त्यहीँ उभिएकी हुन्छिन्।

आँखा टिलपिलिएका…

हात जोडिएका…

ओठ मात्र बर्बराइरहेका,

“हे भगवान्…

मेरो छोरो सुरक्षित फर्काइदिनू।

उसले कमाएको पैसाभन्दा

उसको मुस्कान धेरै ठूलो धन हो…”

त्यसपछि…

विमानस्थल फेरि शान्त हुन्छ।

तर…

नेपालका हजारौँ आमाहरूका आँखामा

बिदाइका ती आँसुहरू

कहिल्यै सुक्दैनन्।